گل هميشه بهار
گل ها و همچنين سرشاخه گل
دار گياه مصرف دارويي دارد

ترکيب شيميايي موسوم به کالاندولين ،اسيد ساليسيک : صمغ و اسيدهاي آلي عمدتاً ترکيبات شيميايي گل هميشه بهار را تشکيل مي دهند.
درمان جوش ها، التهابات و ترک پوست : گل هميشه بهار اثر فوق العاده اي در درمان برخي از ناراحتي هاي پوستي همچون ترک پوست، جوش ها و انواع التهابات پوستي دارد به طوري که امروزه در داروخانه ها عصاره گياه مذکور تحت عنوان پماد کالاندولا عرضه مي گردد. براي تهيه پماد کالاندولا مي توان 4 تا 6 گرم عصاره گل هميشه بهار را در مقداري کره يا چربي مخلوط نموده و به شکل خارجي در وضع استعمال نمود.
درمان پنبه، زگيل و ميخچه : به اين منظور برگ تازه کالاندولا را به شکل ضماد و يا برگ در سرکه خيسانده شده آن را بر روی موضع مي نهند.
درمان يرقان : 1ـ2 قاشق غذاخوري از گياه در نيم ليتر آب به شکل خوراکي در درمان يرقان مؤثر است.
پائين آورنده کلسترول خون : دم کرده 30 گرم گل هميشه بهار در يک ليتر آب اگر تماماً در يک روز مصرف شود پائين آورنده کلسترول خون است.
برگرفته شده از : پارسی طب


ترکیبات و اثر اسپرزه (عربی:اسفرزه) دارای اسید گالیک و تانیک و نیز گلیکوزیدی به نام
اوکوبین( Aucubine) در قسمتهای مختلف و مقدار فراوانی لعاب است به طوری
که با قرار گرفتن دانه در آب پوسته خارجی آن متورم میشود و پس از پاره
شدن لعاب از آن خارج میگردد. در حدود ۳۰ درصد پوشش دانه اسپرزه را یک
ماده جاذب آب تشکیل میدهد که موسیلاژ نامیده میشود و پس از خیس شدن و
جذب آب، لعاب میدهد همین که دانه اسفرزه با آب آغشته شد در حدود ۱۰ برابر
حجم خودش متورم میشود و به شکل لعابی در میآید .